Aura - Light Blue & Blue

Bazı şeyler içimize çeker. Bazıları ise dışarı açar. Pulsar, ikincisinden. Bu eser siyah bir zemine doğuyor — boşluğun, sessizliğin, henüz şekillenmemiş olanın zemini. Merkezde mavinin en derin tonu duruyor; oradan dışarı doğru turkuaz, elektrik mavisi, yeşilin keskin parıltıları dallanıyor. Kenarlara gidildikçe renkler siyahla karışıyor, bir nöron ağı gibi, bir kar tanesinin kristalleri gibi, derin denizde süzülen bir canlı gibi dalga dalga açılıyor. Pulsar'ı izlerken hareket hissi oluşuyor. Eser duruyor ama renkler dışarı doğru akıyor sanki. Bu bir illüzyon değil — akışkan boyanın merkezden kenarlara giderken kendi oluşturduğu bir ritim. Sanki eser her an nefes alıyor, her an bir şey söylüyor ama tam yakalayamıyorsun. Bu eser, hayatın kendini ifade etme arzusunu anlatıyor. Bir çiçeğin açılması, bir düşüncenin söze dönüşmesi, bir duygunun başkasına ulaşması... Hepsi merkezden dışarı hareket eder. Pulsar da öyle. Siyah zemin, henüz söylenmemiş olanı; renkli merkez, söylemek isteyeni; dışa doğru dallanan dokular ise söylenmiş olanı temsil ediyor. Pulsar, hareketli mekânlarda değil, durgun mekânlarda en çok kendini bulur. Çünkü eserin kendi hareketi var — etrafındaki her şey yavaşlarsa, Pulsar'ın kendi ritmi ortaya çıkar. Sade bir duvarda asıldığında, odanın içinde bir odak noktası yaratır ve bakanı meditatif bir ana çeker. Her Pulsar tektir. Boyanın merkezden kenarlara nasıl aktığı bir daha asla aynı olmaz. Sizin Pulsar'ınız, yalnızca sizin için açılan bir nefestir.